Эт баласы

Авылга җитү белән, көтүне Вәли байның ишегалдына яптылар. Ә Әйдүкне өйгә өстерәп алып керделәр. Өйдә бишләп офицер, Вәли бай, староста, тагын кемнәрдер чәйләп утыралар иде. Әйдүк килеп керү белән, староста:

— Әйт, кемнәр сыерларын алып киттеләр, кайда алып киттеләр? — дип сорады.

Әйдүк әйтергә теләмәде, аңарга шулай кушканнар иде. Ул:

— Белмим, — диде.

Староста, аның ике колагына ябышып:

— Әйт, эт баласы! — диде.

Әйдүк җавап бирмәде. Аны, эт урынына кыйнап, урамга ташладылар. Ул өстерәлә-өстерәлә өенә кайтты. Караборын аны койрыгын селкеп шатланып каршы алса да, соңыннан хуҗасының газапланганын күреп, бер-ике шыңшып алды. Әйдүкнең күңелен табу өчен уң аягын күтәреп, Әйдүккә сузып карады. Алай да булмагач, Әйдүкнең кулларын ялый башлады.